Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

Bir adamın kafasında şiddetli vazgeçilmez iz vardı. Çetin savaşların başına bir mühimmat parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Nasır’dı. Savaş ortamında dertli izler almış sığınmacıların tedavi edildiği Danca merkezinde bir zaman bakım devam ediyordu. Sağ kolu kullanamıyor, tokalaşırken sol kolunu kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken buldum. Çeşitli günlerde elime birkaç kalem, silgi, cetvel bırakıyordu. Oğlunun okuldan eve götürdüğü kalemleri sahiplerinin alması bekleniyordu sınıfın yanına bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocukların farklı bir hikayesi vardı. Bazı çocuklar savaşın etkisini hala üstesinden gelememiş ailelerinden geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimiz Bırakın kurtulun!” söylemekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula hazırlık sınıfına başlamıştı. Eğitim sırasında ile aile hayatında zorluklar yaşıyordu.

Psikolog pedagogu çaba sonuç vermedi. Okul yönetimi, gelişmeleri değerlendirmek için Rahman’ın ailesini okula çağırmayı tespit etti.

Bütün aile tamamı bir arada gelişti. Hepsi birden birlikte evde. Aile büyüğü birlikte toplantı toplantı salonuna girdiklerinde, Rahman ayağa kalktı, “Muallim!” söyledi bir adım atarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öpmeye ilk kez yaptı.

Soğuk havalarda ben çift kat. Dede çorapsız gelmişti. Ceketin altına giydiği beyaz kıyafetini ayak bileklerine dek düzenlenmiş giydi. Annem ve ninesi ve annesi başörtülüydü. İş yerindeki geçmişini anlatmaya başladığımızda, Rahman fazla kötü hissetti. Ağlayarak ağlamaya başladı. O çocuk ruhu gizli sır kavramaya çalışıyorduk.

Baba, oğlu bazı zamanlar evden, güvenlik güçleri tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise açıklayarak “Hâlâ gözleriyle bilincinde olarak yatak gece işemeye!” dedi. O çocuk utanarak odadan terk etmek ne yapacağını bilmedi. Durumu çok kültürlüce.

Toplantıda ailenin da destekleriyle Rahman’ın birkaç psikoloğa yönlendirilmesine karar verildi. Eğitim kurumları zaman zaman Rahman’la özel ve işbirliği görevi bana.

İlerleyen günlerde Rahman okulda koşarken, kapıya vurdu. Bir şey olmadı lakin hissi acı duydu, uzun uzun ağladı. Rahman’ı avutmak için elinden tutmaya kütüphane götürdüm. Onun önüne beyaz renkli bir boya kalemleri koydum. Bir kitap seçtim, birkaç kitap aldı okuma görünümü görünmeksizin uzak dan onu sessiz sade> izledim. O çocuk, farklı renklerde küçük kalemlerle şeyler çizerken beni dikkat etmemiş kendi konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kağıt alırken bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Çok yorgun, dinlenmek istiyor istemiyor gitmek istemiyor. Dostları onu ima ediyor!” anlattı. O yıl yeni başka bir kurumda göreve başladım. Rahman’ı unuttum.

Yürürken Nasır’la karşılaştım. Bana fark etti, “Öğretmen!” diyerek elini sarmaya çalıştı. Rahman’ı sorarken, yüzü karardı; benden gizlemedi. Rahman daha sonra gelişen birçok Kriminal olaylara karışarak yetkililer kayıtlarına işlenmiş. Ailesi tarafından ayrı tutulup problemli yetiskinlerin bakıldığı bir kurtarma merkezine yerleştirilmiş. Bütün gayretlerimize karşın Rahman’ı kurtaramayan olduk.